سفرنامه مشهد

بعد از چندین سال قراری نهادیم سفری خانومانه به مشهد مقدس داشته باشیم. تمهیدات از قبل با اینجانب و صد البته کمک همسر جان دیده شد و چهارشنبه ساعت 6 غروب به همراه دنیا و پوریا و مامان و زن دایی و پریسا و مونا و اینجانب و جناب آقای آراد خان راهی شدیم.

سانس اول: داخل قطار

به محض ورود به قطار بچه ها از جمله آرادی خدمت خوراکی ها و یا همان میان وعده رسیدند و قبل از اینکه یک کیلومتر از حرکت قطار بگذرد فاتحه ای برایشان خواندند. آرادی حسابی ذوق کرده بود و نمیدونست چه جوری این هیجان رو کنترل کنه و همش  میگفت: سوار اتوبان شدیم. بعد هم که تمام مدت توی راهرو و به دنبال میهماندار بینوا در حال حرکت بود و هر بار یه فرمایشی داشت. از کارتون و چایی و آب گرفته تا ....... نیمه های شب بود که با تلاش بسیار آرادی رو خوابوندم و گذاشتمش روی صندلی و شروع تلاش برای خواباندن پوریا و در پایان کف زمین پتو پهن کردم و پوریا هم همونجا خوابید. من هم در کنارشون چرتی زدم و مابقی در واگن کناری مشغول بودند. البته ناگفته نمونه که آرادی دو بار از روی تخت قل خورده بود و افتاده بود روی پوریا و یه بار هم از زیر صندلی درش آوردیم البته قبلتر یه عالمه دنبالش گشتیم. تو این وسطا هم خاله دنیا حالش بد بود و کلی تلاش برای خدمت رسانی به اونو و بعد هم شاید تقریبا یه چرت نیم ساعته زدیم و رسیدیم مشهد.

پوریا و آرادی غروب پنجشنبه 95/8/20

                                                           ادامه مطلب لطفا

سانس دوم: روز اول و زیارت رفتن

بعد از استراحت تقریبا نیم ساعتی همگی راهی حرم شدیم و توی راه خاله دنیا توسط پزشک ویزیت شدن و آقا آراد تا جایی که میتونست مادر بینوا رو اذیت کرد ونه تنها  حاضر نبود حتی یک قدم برداربلکه فقط و فقط مایل بود در آغوش مادر مهربان باشه  و من مجبور شدم کل مسیر رو بقلش کنم  و بعد از رسیدن به حرم گذاشتمش زمین ولی کمرم دیگه ترکیده بود. داخل حرم هم از شدت خستگی خوابید و تقریبا بعد از اذان ظهر بیدار شد و دوباره روز از نو زوزی از نو و مامان منو بقل کنه من سنگینم خسته شدم نمیتونم راه بیام و ..... و باز هم من بیچاره. ساعت تقریبا 2 بود که برگشتیم خونه و ناهاری میل نودیم و بازهم آرادی شیطنت از سر گرفت و این بار وارد عمل شدم و خوابوندمش و تقریبا 2 ساعتی خوابید و بعد از بیداری شروع کرد به خدمت بچه ها رسیدن. دم مای غروب رفتیم بیرون و گردشی  3 ساعته در مراکز خرید و بعد هم به پابوس امام رضا رفتن و ساعت 1 شب اومدیم خونه و آرادی که انگار بیش فعال شده باشه هر کاری کردم نمیخوابید و تا میتونست از سر و کول بچه ها بالا می رفت و تقریبا ساعت 2 شب بود که بالاخره موفق شدم و خوابوندمش.

مسیر رفت . قطار

حرم

سانس سوم: روز دوم

ای وای که هر چی بگم کم گفتم . صبح بیدار شدم دیدم آرادی حالت تهو داره و در کنار اون مادر جان و در کنار اون پریسا و خلاصه که واسه خودمون بیمارستانی داشتیم. آراد رو اول وقت با خاله دنیا بردیم بیمارستان کودکان و دارو و ...... مامانمو پریسا رو هم مینطور خلاصه مطلب که بالکل اونروز توی دکتر و درمانگاه و داروخونه و کلینیک و سرم و آمپولو.... گذشت.

آرادی در حال اذیت و آزار

البته این مال روز قبل بود.

سانس چهارم: روز سوم و بازگشت به تهران

به خاطر مریضی آرادی همش استرس داشتم که حالا فردا تو قطار چی میشه و علیرغم تلاش های همسرجان برای گرفتن بلیط هواپیما باز هم در کنار بقیه راهی شدیم. خدا رو شکر که گل پسری خسته بود و تقریبا بیشتر مسیر رو خوابید و بعد از بیداری هم با پوریا جان مشغول بازی و شیطنت شد و کمی هم اذیت و آزار پریسا و مونا و خاله دنیا و خدا رو هزاران سپاس رسیدیم به خونه.

پ.ن: جالب این که تو مسیر بازگشت میگفت مامان نریم خونه بریم امام حسین کربلا (واقعا از کجا یاد میگیرن)

این عکس هم غیر مرتبطه و خونه ی خودمون . در حال جمع آوری وسایل منزل برای اسباب کشی

نایب الزیاره همه بودم